• 1 The Lab of Love Relatie Coaching
  • 2 Voor wie?Voordat het mis gaat, is er meestal al iets aan de hand
  • 3 Hoe werkt het?Als je partner (nog) twijfels heeft, kun je gerust alleen komen
  • 4 Uitgebreide testen We werken met verschillende psychologische testen
  • 5 Onze boeken We hebben een aantal favorieten van ons voor je verzameld
  • 6 Workshops: Om nog meer uit je relatie te halen en elkaar beter te begrijpen
  • 7

In welke vijver date jij?

Deze vraag die ik bijna dagelijks stel aan ‘de desperate single’, meestal vrouw, is voor mij zo vanzelf sprekend dat het me tijd leek om die aan een groter ‘zoekend’ publiek voor te leggen. 

Veel zoekenden zitten in de verkeerde vijver. Ze zitten op Tinder of op Lexa of Parship omdat dat nu eenmaal de meest gangbare adressen zijn. Voor het grote publiek misschien een oplossing, maar waarschijnlijk niet voor jou. Waarschijnlijk ben jij niet mainstream. Je beschikt over een aantal specifieke eigenschappen en kwaliteiten die jou bijzonder maken maar waardoor je ook achter het net vist. Trek op basis daarvan niet de conclusie dat het daardoor wel niet zal lukken of nog kwalijker dat er iets is mis is met jou.

Nee dus. Datingsites willen geld verdienen. Dat doen ze door zoveel mogelijk afnemers te krijgen en de verwachtingen hoog op te schroeven. Ze weten dat de winst zit in de massa, niet in de bijzonderheid. De unieke schoen, de innovatieve tas, de up & coming designer hebben niet direct marktpotentieel. Datingsites hebben er groot belang bij dat die bijzondere schoenen zo snel mogelijk worden aangepast zodat ze bij zoveel mogelijk mensen terecht komen, waardoor zij massaal kunnen ontwerpen en produceren.

Het eerste wat veel mensen - na vele teleurstellingen - doen, is de conclusie trekken dat het niet gaat lukken of dat er iets mis is met ze.

In plaats daarvan kun je je beter afvragen of je uberhaupt wel bij wil horen? Ben je een vis of ben je een visser?

“Ik geloof er niet in hoor dat internet daten,” hoor ik vaak als opmerking in het kader van daten. Dan ben je zeker geen visser, mogelijk wel een vis. Ik zou er van kunnen leven, zo vaak als ik deze uitspraak hoor. De unieke schoenen zijn verruild voor standaard stappers. Oordelen over die standaard stappers is not-done. Sterker is de angst om beoordeeld te worden als "bijzonder! Je kunt de negatieve effecten al voorspellen. Wat jij zegt over een ander, zegt ook iets over jou. Bijvoorbeeld dat je niet betrouwbaar bent, een drama-queen bent, een roddelkous, dat je negatief spreekt over anderen. Een moeilijke ex-partner of moeilijke kinderen hebt. Je bent een workaholic etc. Beter om bij jou uit de buurt te blijven.

De uitspraak: we oordelen niet, is dus eigenlijk een verkapte behoefte aan schijnveiligheid. Een afspraak zodat je niet meer bang hoeft te zijn voor alle ongewenste effecten. Een soort bezweringsformule. In de hoop dat we daarmee voorkomen dat jij of ik onderwerp van gesprek worden. Oordelen is familie van beoordelen. Een soort uitslag en conclusie over gedrag of prestaties. En dat gaat - als je het goed doet - niet zomaar. In het rechtssysteem komt men pas tot een oordeel als men de context kent en alle feiten heeft gehoord. Dat oordeel is voorlopig als er nog nader onderzoek moet worden gedaan.

En dat laatste is precies wat oordelen in de praktijk geworden is: een te snelle conclusie, een aanname en dus een voorbarige uitspraak. En dat kan behoorlijk aankomen dus dan liever een quicky in plaats van serieus moeite doen. Maar mocht je het anders willen dan zul je objectief moeten worden. En zodra je dat durft, ben je al halverwege. Je kent jezelf al nauwelijks, laat staan dat iemand anders je goed kent. Dus laat die oordelen gewoon over je heen laten komen! Want ze zijn toch gebaseerd op aannames, interpretaties, spontane invallen, eerste indrukken. Op niets dus. Het zijn voorbarige uitspraken en niet meer dan dat.

Het echte oordeel door rechters wordt geveld na gedegen onderzoek. Pas dan kan men een definitieve uitspraak doen over bepaald gedrag en of dat door de beugel kan of bestraft moet worden. Het goede en kwade wordt gewikt en gewogen. In ons dagelijks leven bedoelt degene die niet wil oordelen eigenlijk dat hij niet als een rechter durft te oordelen. Het excuus is vaak dat hij of zij zich niet door z’n hoofd wil laten leiden maar door z’n gevoel. Een mooi streven. Maar volledig kul! Wat er in zo'n geval echt gezegd wordt is dat iemand zich liever laat leiden door zijn of haar angsten dan door een afgewogen, durf ik het te zeggen, volwassen oordeel! Nee, het is niet makkelijk. Moet dat dan?

Wil je een vis zijn of een visser?